back to Terug

Robin de Puy X Marie-Stella-Maris Foundation

Fotografe Robin de Puy over haar bezoek aan het schoon drinkwater project ‘Water for Bilibiza’ in Mozambique.



ROBIN IN MOZAMBIQUE

Het is de derde keer dat we een fotograaf uit het GUP-netwerk uitnodigden om één van onze schoondrinkwaterprojecten te bezoeken en te documenteren. Afgelopen september bezocht Robin de Puy (29) een waterproject in Mozambique, waar met 5 waterputten zo’n 750 mensen structureel aan schoon drinkwater geholpen worden. Niet alleen de beelden waarmee Robin is terug gekomen, zijn prachtig. Ze blijkt ook nog eens heel goed te kunnen schrijven.


Lees hieronder haar inspirerende (zelf geschreven) verhaal, en waan je ook eventjes in Mozambique!

Over Robin de Puy

In 2009 studeerde Robin de Puy studeerde af aan de Fotoacademie in Amsterdam. Vervolgens won ze de Photo Academy Award 2009 en werd ze genomineerd voor verschillende fotografie prijzen. In 2014 won ze de National Portrait Prize. Haar werk is gepubliceerd in een aantal nationale en internationale tijdschriften, waaronder New York Magazine, Bloomberg Businessweek, Volkskrant, ELLE, L'Officiel, LINDA en nog veel meer. Ze woont en werkt in Amsterdam.

DE TRIP - geschreven door Robin de Puy
Pemba, Mozambique
Water. De zee. ‘s Avonds trekt de zee zich terug en samen met het volle-maan-licht verandert het strand in een landschap subtiel vormgegeven door de trek en duwkracht van het water - het komen en gaan. Grote zandvlakken dooraderd met kleine stromen water, grove ribbels. Eigenlijk wil ik er niet op lopen, omdat mijn voetafdruk een zonde zou zijn. Alsof ik het perfect geschapen landschap saboteer. Toch kan ik het niet laten en ren ik – of beter gezegd: spring ik – van vlak naar vlak. Grote passen, zo min mogelijk voetafdrukken.
"Vrouwen lopen kilometers ver met vele liters op het hoofd. Ik fantaseer over de sterke nekken van de vrouwen – de mannen kunnen het niet, het dragen."
Robin de Puy
Bilibiza, Mozambique
De volgende dagen trekken we – mijn reisgenote en ik - landinwaarts. Water is het kernwoord van de reis, maar het gebrek in de omgeving. Het gebrek aan water maakt mij niet meer dan stoffig, maar voor de bevolking ligt dat anders. Vrouwen lopen kilometers ver met vele liters op het hoofd. Ik fantaseer over de sterke nekken van de vrouwen – de mannen kunnen het niet, het dragen. 

Soms vinden we water in karige meren. Daar baden ze, daar poepen ze, daar wassen ze, daar drinken ze. Het water maakt lichamen ziek en mooi glanzend tegelijk. Het voedt en droogt uit. Het water gedraagt zich bijna als het echte leven.

"Het water maakt lichamen ziek en mooi glanzend tegelijk." 
Robin de Puy



"Met zijn voorpoten nog aan elkaar probeert hij te ontsnappen. Mannen op slippers rennen achter hem aan." 
Robin de Puy

"De mensen in het binnenland leven bij zonsop- en ondergang. Ik normaal niet, maar het gaat me aardig af. Als wakker worden lastig is, zorgt de dagelijks drie uur durende autorit er wel voor dat dit gebeurt. Mijn reisgenote durft uit te spreken dat ze graag even in een foetushouding wil liggen. Haar verzoek wordt vrijwel meteen gehoord en een grote kuil in de weg zorgt ervoor dat ze in één vloeiende beweging - in de foetushouding - tegen het plafond van de auto belandt. De pijnlijke kreet van de driver verklapt dat ook hij niet voorbereid was op deze hobbel. De vastgeketende nu nog levende geit in de jeep voor ons krijst, maar slechts enkele seconden later realiseert hij zich dat de klap voor een eventuele bevrijding zorgde. Met zijn voorpoten nog aan elkaar probeert hij te ontsnappen. Mannen op slippers rennen achter hem aan. Stiekem hopen we dat het de geit gaat lukken, maar omdat dit slechts een illusie lijkt, besluiten we te gaan plassen in een klein maisveld achter het huis – wc’s zijn er zelden. Bij terugkomst ligt de geit weer vastgebonden op zijn rug in de jeep. Op de vraag waarom ze de geit niet vóór deze helse tocht slachten, is het antwoord: ‘maar we hebben water nodig om ons daarna schoon te maken’. 

 

Placholder


"Na een paar dagen is de conclusie duidelijk: er is water. Vies water."
Robin de Puy

"De jeep brengt ons naar kleine dorpen. In slechts enkele dagen rijden we heel wat af. Af en toe stoppen we bij zo’n meer gevuld met troebel water. Een enkele keer voel ik de neiging om in een meer te duiken. Niet omdat het water er zo uitnodigend uitziet, maar omdat de kleine kinderen die erin liggen, veranderen in glanzende, glazen poppetjes – een mooi contrast van het stoffige droge en het glanzende natte.

Na een paar dagen is de conclusie duidelijk: er is water. Vies water. Prima voor een duik, minder prima om te drinken. De aangelegde waterpompen zorgen voor schoon drinkwater.  En schoon drinkwater heeft ieder mens nodig. Troebele meren, mooie lichamen – het is niet genoeg. Niet voor de glanzende kinderen, niet voor de vrouwen met sterke nekken, niet voor de geit.”